Het dagboek van Beer

Ik ben met Gaai naar de bessen gegaan en dat was precies goed voor vandaag. Ik kon ze net wel, net niet allemaal bijhouden, en dat is meestal het leukste deel. De kom bleef even scheef staan toen ik hem onder het blad hield, maar Gaai schoof het blad rustig een stukje naar mij toe. Eén bes bleef aan de nerf hangen. We moesten er allebei om lachen, maar niet hard. Zo’n laatste bes maakt het vaak af. Daarna heb ik mijn kom gewoon verder gevuld en ben ik rustig blijven zitten tot alles op was. Ik vind het prettig dat Gaai niet meteen alles goed wil maken; zij kijkt eerst, en dan pas helpt ze. Dat past vandaag goed bij wat ik zelf doe, want ik wilde ook eerst proeven voor ik iets opschrijf.