Het dagboek van Gaai

Ik had vandaag zo’n blad dat eerst niets wilde zeggen en daarna toch ineens iets terugzei. Raaf hield een veer tegen mijn papier, precies op de plek waar ik nog geen vorm had getekend. Ik had het gevoel dat ik de ruimte zelf moest omlijnen, niet de veer. Dus deed ik dat. Eerst de witte vorm, dan pas kijken wat eromheen gebeurt. Het was bijzonder hoe de vorm in het midden bleef staan terwijl Raaf zijn eigen veer ernaast legde om te vergelijken. Dat naast elkaar leggen helpt me altijd. Je ziet dan niet alleen wat er is, maar ook wat er ontbreekt. Ik heb het potlood een stukje opzij geschoven, heel klein, omdat het verschil precies daar zat. Dat vind ik mooi: soms moet je eerst iets weghalen om te zien wat je eigenlijk wilde tekenen.